Παρατηρώ συχνά γύρω μου την παρανόηση που υπάρχει και στην παραπάνω, καλών προθέσεων, επιστολή.Είναι πολλοί αυτοί που συγχέουν την απαγόρευση έκφρασης μιας σκέψης με την άσκηση κριτικής σε αυτήν. Για να μην χρησιμοποιήσω πάλι ως παράδειγμα κάποιο βαρύγδουπο παράδειγμα τύπου Χίτλερ κλπ., εμπνέομαι από μια είδηση που βλέπω εδώ, στα "πιο δημοφιλή", την απάντηση Πατούλη στις επικρίσεις που δέχθηκε.Αναφέρει μεταξύ άλλων: "[...] κανείς δεν μπορεί να μας αφαιρέσει το δικαίωμα να διαμορφώνουμε το χώρο που θα ζούμε ως οικογένεια σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια".Στην ουσία μιλάμε για το ίδιο σκεπτικό. Θα είχε δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τη φράση αν κάποιοι προσπαθούσαν να του απαγορέψουν να διακοσμεί το σπίτι του όπως επιθυμεί α. δια νόμου ή β. δια της βίας.Αυτή τη στιμή, μπορεί να πει ότι ο σχολιασμός είναι άδικος ή υπερβολικός, αλλά όχι ότι οποιοσδήποτε του απαγορεύει το οτιδήποτε. Όταν προβάλλεις κάτι δημόσια (πόσω μάλλον όταν είσαι ο ίδιος δημόσιο πρόσωπο) πρέπει να δέχεσαι την κριτική, στην οποία μπορείς με τη σειρά σου να ασκήσεις κριτική και πάει λέγοντας, εις το διηνεκές.Κι όλα αυτά, μιλώντας για δευτερεύοντα πράγματα - σιγά τον πολυέλαιο, που λέμε. Όταν φθάνουμε σε πραγματικό κύρηγμα μίσους, μέχρι πού μπορεί να φθάσει ο σεβασμός της ελεύθερης έκφρασης;Ακόμη πάντως κι αν πιστεύεις ότι δεν πρέπει υπάρχει νομικός περιορισμός στη δημόσια έκφραση, το "λες μαλακίες" δεν ισούται ποσώς με "φρουροί, συλλάβετέ τον".