Ο πόλεμος στη Συρία διανύει τον έκτο χρόνο του, δεν ξεκίνησε το 2015. Δεν ξέρω αν οι πρόσφυγες θα έμεναν για πάντα στην Τουρκία, ξέρω όμως ότι αναλάβαμε να ξαλαφρώσουμε το προσφυγικό φορτίο της Τουρκίας χωρίς κανένα αντάλλαγμα από μέρους της. Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους: Από τους 276 χιλιάδες που διέσχισαν τη Μεσόγειο το 2014, το 62% (171 χιλιάδες) κατευθύνθηκαν στην Ιταλία και μόνο το 18% (50 χιλιάδες) στην Ελλάδα. Το 2015, από τους 1.009 χιλιάδες που διέσχισαν τη Μεσόγειο (το σύνολο, όχι μόνο οι σύροι) το 84% έφτασε στην Ελλάδα (851 χιλιάδες). Άρα λοιπόν η έξαρση του συνολικού αριθμού δεν προέκυψε από μόνη της, αλλά έχει να κάνει με το γεγονός ότι βρέθηκε μια προτιμότερη/ευκολότερη διαδρομή. Αφήνω στην άκρη πόσο ανήθικο είναι να δημιουργείς κίνητρα για να διασχίσει κάποιος τη θάλασσα με φουσκωτό αντί να στείλεις αεροπλάνα για να πράξεις ως χώρα το ανθρωπιστικό σου καθήκον. Όσο για το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται αυτό είναι πολύ συγκεκριμένο: Μπορεί να είμαστε φτωχοί, αλλά ευτυχώς άλλαξε η κυβέρνηση και γίναμε καλύτεροι άνθρωποι. Η προηγουμένη κυβέρνηση ερέθιζε τα φασιστικά μας αντανακλαστικά, ενώ η τωρινή μας δίνει με την πολιτική της το καλό παράδειγμα αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Πρόκειται για το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς. Που κάποιοι νομίζουν ότι πέθανε και δεν παίρνουν χαμπάρι ότι συνεχώς μεταλλάσσεται σε καινούριες μορφές.