Αυτό το έφυγα από τη γραφική γειτονιά στη Θεσσαλονίκη και ήρθα σε άλλη γραφική γειτονιά των Πατησίων (?!) απλά με ξεπερνάει.. Μεγάλωσα σε αυτές τις γειτονιές των Κάτω Πατησίων, πήγα Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο εκεί. Όσο σκέφτομαι τα χρόνια που πέρασα εκεί (ξανα-τονίζω όσο ήμουν μικρή, είμαι του '83) τα σκέφτομαι με νοσταλγία, στην Πλατεία Αγ. Νικολάου έπαιζα με το πρώτο μου ροζ ποδηλατάκι με βοηθητικές, πέρασα πολλά Πάσχα, Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές στην εκκλησία εκεί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πανηγύρια στις 6 Δεκεμβρίου που πηγαίναμε να πάρουμε μαλλί της γριάς και να χαζέψουμε παιχνίδια και να ανέβουμε στις μεταλλικές βαρκούλες που την εποχή εκείνη το θεωρούσαμε λούνα παρκ. Πήγα φροντιστήριο δίπλα από το Hotel Roy στην Αχαρνών και είχα πολλές αξέχαστες βόλτες στα Θυμαράκια και πολλές μάσες στα ουζερί τριγύρω με τους γονείς μου. Όλα αυτά τα ωραία σταμάτησαν κάπου το 2008, μπορεί να κάνω και λάθος με το έτος. Πλέον το σκεφτόμουν να βγω βράδυ έξω και όταν βγαίναμε κοριτσοπαρέα θα είχαμε τουλάχιστον 2 μαντραχαλάδες μαζί για να μην μας βάλει κανείς στο μάτι. Είχαν αυξηθεί βλέπεις στην περιοχή τα κρούσματα ληστειών, αρπάγματα τσάντας, κλέψιμο κινητών ή χρημάτων και πολλές φορές με την απειλή μαχαιριού ή χειρότερα. Στα ΜΜΜ πλέον δεν έμπαινα μιας και οι πορτοφολάδες είχαν την καλύτερή τους. Δεν λεω από πάντα υπήρχαν αλλά είχε παραγίνει το κακό. Οπότε ήρθε το σωτήριο έτος 2010 για μένα όπου έφυγα ολοκληρωτικά από το χάλι της Αθήνας και ήρθα Θεσ/νίκη (το αντίθετο δηλ. από τον monsieur minimal) και επιτέλους ανάσανα! Διότι βγαίνω στο μπαλκόνι μου και βλέπω πλέον πράσινο, δέντρα και όχι τον απέναντι να ξύνει.. το κεφάλι του. Πρακτικά σε 3-5 λεπτά με τα πόδια έχω αγορά με τράπεζες, καφέ, φαγάδικα. Στον ίδιο χρόνο κατεβαίνω παραλία για βόλτα ή περπάτημα. Δεν μπορώ να συγκρίνω καν την περιοχή που έμενα με αυτή που μένω τώρα. Στα Πατήσια μας είχαν κλέψει το μηχανάκι μέρα μεσημέρι και δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Εδώ που είμαι μας τράκαραν και την κοπάνησαν αλλά μια γειτόνισσα είδε την πινακίδα και μας ειδοποίησε. Υπάρχει αίσθημα αλληλεγγύης πρώτα από όλα, άλλος κόσμος άλλη νοοτροπία. Θα ακούσεις να σου λένε καλημέρα και να εύχονται να είσαι καλά. Οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί όπως και οι άνθρωποι επίσης. Αφού όταν πρωτοήρθα μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι στα φανάρια κανείς δεν κορνάρει και περιμένουν όλοι όμορφα και ωραία να ξεκινήσει ο πρώτος. Δεν κάνω πλεον 1μιση και 2 ώρες να φτάσω στη δουλειά μου παίρνοντας όλα τα ΜΜΜ που υπάρχουν. Ακόμα και με ένα ποδήλατο τα καταφέρνεις και πάλι κάνεις κάτω από 40'. Θέλετε και άλλα παραδείγματα; Γιατί μπορώ να γράφω ως αύριο :PΠροσωπικά το καλύτερο πράγμα που έκανα ήταν να φύγω από την Αθήνα και δεν μου λείπει τίποτα από αυτήν παρά μόνο οι φίλοι μου που άφησα πίσω..