#8Τα επιστημονικά περιοδικά είναι πλέον διαθέσιμα on-line, αλλά οι τιμές τους εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα υψηλές. Για την ακρίβεια, τόσο υψηλές τιμές δεν δικαιολογούνταν ούτε όταν ήταν έντυπα, αφού ούτε όσοι δημοσιεύουν τις μελέτες τους, ούτε η επιτροπή που κάνει το peer reviewing βγάζουν χρήματα από αυτή την ιστορία. Τα έγκριτα περιοδικά εξασφαλίζουν χρήματα στους εκδότες του, επειδή όλοι οι επιστήμονες σκοτώνονται να δημοσιεύσουν εκεί, ενώ το να είσαι μέλος μιας επιτροπής περιοδικού είναι τιμητικό. Τώρα με την αξιολόγηση των πανεπιστημίων, οι διδάσκοντες/ερευνητές αλλά και τα πανεπιστημιακά τμήματα, θα εξασφαλίζουν τη χρηματοδότησή τους και με βάση τις δημοσιεύσεις τους σε τέτοια περιοδικά (δες http://blogs.lse.ac.uk/impactofsocialsciences/2013/02/08/impact-factors-and-an-alternative-to-ref-2014/). Κάτι τέτοιο εμποδίζει φυσικά το κίνημα της ανοιχτής πρόσβασης. Πάντως τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά ιδρύματα (ουσιαστικά οι βιβλιοθήκες και τα κέντρα πληροφόρησής τους) έχουν δημιουργήσει ανοιχτά καταθετήρια (open access repositories) με σκοπό τη συγκέντρωση της έρευνας που γίνεται στο πλαίσιο του κάθε ιδρύματος. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Οι ερευνητές εξακολουθούν να θέλουν να δημοσιεύουν στα καλά περιοδικά και οι εκδότες φυσικά δεν θέλουν αυτήν την πληροφορία ελεύθερη. Και έτσι τα πανεπιστήμια πληρώνουν για να έχουν πρόσβαση σε αυτά που δημοσίευσε το ερευνητικό και διδακτικό τους προσωπικό. Δεν ξέρω αν ο νεαρός γιατρός είναι σε κάποιο νοσοκομείο της επαρχίας, πάντως τα νοσοκομεία στις μεγάλες πόλεις και τα πανεπιστημιακά έχουν βιβλιοθήκες που (με δυσκολία, λόγω των συνθηκών) διατηρούν συνδρομές σε βάσεις δεδομένων και περιοδικά. Για τους γιατρούς ειδικά αυτή η πληροφορία είναι πολύτιμη.