Καλή η παράθεση της θεωρίας του οριακού κόστους δε λέω, αλλά ποιά είναι η λογική όταν οι διαθέσιμοι πόροι είναι περιορισμένοι; Προφανώς το κράτος δεν ξοδεύει όλο τον προυπολογισμό στην απότρεψη ατυχημάτων και στη διάσωση ανθρώπινων ζωών. Επομένως υπάρχει και η διάσταση της ψυχρής λογικής κόστους οφέλους που θα πει π.χ. ότι ο εξοπλησμός σχολείων έιναι πιο σημαντικός από τη διάσωση ακόμα μερικών ζωών. Αυτό τι σημαίνει; Ναι μεν ξέρεις το χρηματικό ποσό που χρειάζεται για να σώσεις καποιον με μια συγκεκριμένη μέθοδο αλλά πιστεύεις ότι εν προκειμένω πρέπει να το θυσιάσεις για την παιδεία του κράτους. Και κάπως έτσι οι μετρήσεις γίνονται απάνθρωπες.