Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι φίλε αλλά μη με παρεξηγήσεις για αυτά που γράφω. Καλοπροαίρετα σου απευθύνομαι. Αντί να βγείτε και να τα κάνετε μπάχαλο όλα. Να γαμοσταυρίσετε πατόκορφα τους γονείς σας και τους καθηγητές σας (τι ελεεινά ανθρωπάκια είναι αυτά, απορώ πως τους αντέχετε - τους καθηγητές), συνεχίστε να χαζογελάτε χαζοχαρούμενα. Το γέλιο και το δάκρυ έχουν σημασία μόνο όταν έχουν πραγματικό λόγο ύπαρξης. Και τα δύο μπορούν να γεννηθούν εξ ίσου από κάτι πραγματικά χαρούμενο ή κάτι πραγματικά θλιβερό. Εντάξει είσαστε η νέα γενιά. Φορτωθήκατε ένα σωρό μαλακίες. Δίκιο έχετε. Πολύ μεγάλο δίκιο. Μη το κάνουμε όμως καραμέλα γιατί μέχρι να λιώσει θα έχετε γίνει και εσείς οι προηγούμενοι που θα παραδώσουν στον επόμενους άλλο ένα κενό. Κάντε επιτέλους κάτι πιο ουσιαστικό. Έχετε μεγάλη δύναμη αλλά δεν το αναγνωρίζετε. Μέσα σας το καταλαβαίνετε πολύ καλά. Καλός ο χαβαλές και επιβάλλεται σε πολλές περιπτώσεις. Δεν μας σώζει όμως. Απλώς φυγοπονούμε με αυτόν. Και για να αστειευτώ θα πω μία φράση από την ταινία «Η Καρδιά του Κτήνους» του Ρ. Χαραλαμπόπουλου, εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίου του Τατσόπουλου,(από την κωμικοτραγική σκηνή της ανάκρισης):«…αλλά δεν φταίτε εσείς, εσείς φταίτε που έχετε γράψει την πατρίδα στα ”κοκότια” σας…»Σαρκαστικά την αναφέρω.