δεν θα διαφωνησω οσον αφορα την ηθικα χαλαρη σταση απεναντι σε πρακτικες που αποτελουν και αυτες εγκληματα πολεμου. Η διαφορα μονο ειναι οτι οσο κυνικη και αν ηταν η ριψη της ατομικης βομβας στις ιαπωνικες πολεις, αντικειμενο στις δικες της Νυρεμβεργης ηταν και μια σειρα εγκληματα κατα της ανθρωποτητας, οπως τα περιγραφεις στην τελευταια παραγραφο. Και για αυτα οι ενστασεις σχετικα με την απαγορευση αναδρομικοτητας ηταν ελαχιστες (σε αντιθεση π.χ. με το ζητημα της απαγορευσης του επιθετικου πολεμου). Σίγουρα η νομικη επιχειρηματολογια της περιοδου εχει ως ενα βαθμο μια ηθικη φορτιση, αλλα εξακολουθουσε να ειναι νομικη επιχειρηματολογια. Ακομη οι δικες αποτελωντας την μητρα του συγχρονου διεθνους ποινικου δικαιου θεωρουνται γενικα μια σημαντικη στιγμη στην μεταπολεμικη ιστορια, κατι που και κριτικες φωνες οφειλουν να παραδεχτουν.Σε καθε περιπτωση παντως νομιζω οτι στην τελευταια παραγραφο σου βρισκεται ολο το ζουμι της υποθεσης. Ο ναζισμός ήταν αυτό ακριβώς που περιγράφεις και αυτο αποτελει το στερεο συμπερασμα της ιστορικης ερευνας. Δυσκολα βλεπως πως καποιος μπορει να αποστει απο αυτο και να συνεχισει να θελει να λεγεται ιστορικος.