Λέτε πως: "Το στοίχημα είναι και να ζυμωθεί πρωτογενής ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία, σε όλες τις Τέχνες― το θέατρο, το χορό, τη μουσική, τα εικαστικά." Σε αυτούς τους τομείς, πέραν από το χορό ίσως και σε σχέση με την εγχώρια δημιουργία, το Φεστιβάλ στα χρόνια του Λούκου δεν νομίζω πως τα πήγαινε καλά. Φυσικά δεν παραγνωρίζεται η συμβολή του στην καταφανέστατη βελτίωση του θεσμού, αλλά από την άλλη ποτέ δεν κατάλαβα γιατί υπήρξε τέτοια αδιαφορία για τη μουσική, για παράδειγμα, ιδίως όταν στον τομέα αυτό είχαμε την διάλυση του προγραμματισμού του Μεγάρου. Και διαφωνώ κάθετα με την απομάκρυνση και τον τρόπο που έφυγαν τον Λούκο, έστω κι αν υπήρχαν αντικειμενικά ζητήματα κακοδιαχείρισης που πρέπει να διερευνηθούν. Μένει να δούμε τι θα καταφέρει ο Φαμπρ, όχι φυσικά φέτος, αλλά από του χρόνου - αν υπάρξει Φεστιβάλ. Κατά τα άλλα, αντιλαμβάνομαι τη πολιτική γραμμή του εντύπου, αλλά πέρα από την κραταιά άποψη της αποτυχίας των απομακρυσμένων, υπάρχει και το έργο τους που μιλάει και κραυγάζει σε σχέση με τους σημερινούς άλλα και τους χτεσινούς. Ούτε η διαπραγμάτευση υπήρξε ατομική διαδικασία, ούτε το συμμάζεμα της Βουλής και η ενεργοποίηση της σε τομείς που λίμναζαν. Προφανώς ήταν πιο βολικό να ακολουθήσουν το δρόμο των προηγούμενων και να μη χάσουν τη χαρά της εξουσίας, παρά να προσπαθήσουν να βάλουν τέλος στο χάος που έρχεται.