Εμένα παρόλο που οι γονείς μου δεν ήταν ιδιαίτερα σπουδαγμένοι, η μητέρα μου είχε φροντίσει να έχουμε βιβλιοθήκη. Στα μέσα των 80s η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Καλλιθέας ήταν εξάλλου πολύ δημοφιλής στα παιδιά της περιοχής. Περνούσα πολλές ώρες εκεί και όλοι έπαιρνα τουλάχιστον ένα-δυο βιβλία κάθε 15ήμερο :ο) Δεν ξέρω ποιο να πρωτοδιαλέξω από παιδικά βιβλία. Το πρώτο που μου έκαναν δώρο ήταν ο «Τομ Σόγερ» του Μαρκ Τουέιν. Το πρώτο που διάλεξα και διάβασα μόνος μου ήταν «Η Μυστηριώδης Νήσος» του Ιούλιου Βερν. Αξέχαστος ο Μικρός Νικόλας των Σανπέ/Γκοσινί (ακόμη τον διαβάζω και στα 30+ μου κατόρθωσα να πεισθεί ο Σανπέ να μου υπογράψει το παιδικό μου αντίτυπο και με ένα σκιτσάκι του!) Για τη σειρά των «Πέντε Φίλων» της Ένιντ Μπλάιτον συμφωνώ απόλυτα Άρη (τους Μυστικούς Επτά ποτέ δεν τους χώνεψα). Ήταν η αφορμή να δοκιμάσω πρώτη φορά για πρωϊνό αβγά με μπέικον και να ζητάω από τη μάνα μου τουρσί :-pΛάτρεψα επίσης και πολυδιάβασα την «Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων» του Γιόχαν Βις. Έστηνα ολόκληρα νησιά και κόσμους και άγρια θηρία με τα πλέιμομπιλ στις γλάστρες στο μπαλκόνι! Από Έλληνες, «Ο Θησαυρός της Βαγίας» της Ζορζ Σαρή και πολλά της Κίρας Σίνου, με καλύτερο το «Στη χώρα των μαμούθ». Αγαπημένος «Ο Άκης και οι Άλλοι» του Κυριάκου Ντελόπουλου και ο «Μαστροπολύξερος» του Ντίνου Δημόπουλου :-)