Ο Μπελογιάννης ήταν μία ακόμη απόπειρα του ΚΚΕ για εφαρμογή της προσωπολατρείας στα πρότυπα Στάλιν κλπ κομμουνιστών ηγετών. Δεν τους βγήκε με τον Ζαχαριάδη και το ξαναεπιχείρησαν με τον Μπελογιάννη. Τώρα και το βιβλίο της Παππά και όλες οι αψιμαχίες με θυμίζουν τα όσα συνέβησαν με την έκδοση του "Κιβώτιο" του Αρη Αλεξάνδρου. Νομίζω ότι ο όρος που επικρατεί διεθνώς για τέτοιου είδους βιβλία λέγεται "λογοτεχνία της ήττας". Τώρα, όλοι είμαστε κατά της θανατικής ποινής, αλλά σκεφτείτε ότι η χώρα βγαίνει από τον Εμφύλιο διαλυμένη και κάποιοι προσπαθούν να την ξανατραβήξουν στον όλεθρο μέσω σπασμωδικών κινήσεων τύπου καθόδου Μπελογιάννη στην Ελλάδα.