Καλλιτεχνικά, με όλη την σημασία της λέξεως, είναι ενδιαφέροντα πορτραίτα(για εμένα..).εκτός αν αντιληφθεί έντονα κανείς ότι μέσω αυτής της φωτογραφικής στόχευσης ενός και μόνο ''είδους'' ανθρώπου, όπως και τους παρουσιάζει, λόγικώς και εύστοχα ο φωτογράφος περίμενε τις αντιδράσεις του κόσμου άρα και ''εύστοχα'' στόχευσε σε αυτούς τους ανθρώπους.Αλλά το ζητούμενο, πέρα από το ζήτημα της καλλιτεχνίας και του ηθικοαισθητικού teasing, είναι(ή δεν είναι;) αυτό που περιγράφει ως θεώρηση (μιας) σύγχρονης ομορφιάς.Ως θεατής αυτής της υποψήφιας (ως) ομορφιάς, δεν προέχει -προκειμένου να την αναγνωρίσω ως μία- το να το θεωρώ κιόλας και ως κάτι το όμορφο(π.χ σε αυτούς τους ανθρώπους;) Έχουμε κιόλας συμφωνήσει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι όμορφοι;Και άντε, ας πούμε (πράγμα που το ελπίζω και περισσότερο) ότι με την λέξη ομορφιά, αναφέρεται σε μια κάποια θεώρηση της ομορφιάς, πίστη περί ομορφιάς, πεποίθηση περί κάλλους που έχουν οι άνθρωποι που φωτογράφισε και οι οποίοι έχουν ως κοινό το να θεωρούν όμορφο αυτό που δείχνουν και κάνουν-πράγμα που τους καθιστά και αυτούς σε έναν βαθμό... καλλλιτέχνες- ή ας πούμε ότι η συλλογή αυτή αποτελεί απαθανάτιση και ντοκουμέντο ενός στάδιου της ιστορίας αυτής της μιας κάποιας θεώρησης της ομορφιάς και άρα ίσως έχει ή θα έχει μια αξία ...αρχαιολογική...Διερωτώμαι, είναι αυτές οι φωτογραφίες όμορφες λόγω του ότι είναι και οι φωτογραφιζόμενοι όμορφοι; Ή οι φωτογραφιζόμενοι καθίστανται όμορφοι λόγω της φωτογραφικής επιτυχίας(η οποία όπως και είπα είναι λίγο πολύ εξασφαλισμένη λόγω της στόχευσης του κόνσεπτ);Ο φωτογράφος μας οικειοποιεί σε ένα είδος ομορφιάς ή η ''ομορφιά'' αυτή είναι κιόλας ένα νέο ζητούμενο της τέχνης, άρα και της... ομορφιάς;