είναι απλό: το δικό μας γούστο είναι cult - των άλλων είναι kitsch. Mπροστά στην δική μας εμμονική άποψη δεν έχει καμμια σημασία η πραγματικότητα. Βέβαια το καλαμπούρι σταματά στην νονά - μπορεί να τρώγαμε τέτοιο αρνί αλλά τέτοια νονά δεν είχαμε, για ποιούς μας περάσατε; Αυτό μου θυμίζει όλους τους κακομοίρηδες ψευτοδιανοούμενους που πηγαίνανε στα σκυλάδικα για να σπάσουνε πλάκα και να κρυφοαισθάνονται ανώτεροι από την πλέμπα που όντως γούσταρε αλλά δεν ντρεπόταν να το φωνάξει. Κατά τ' άλλα: τοξικά παιχνίδια, εργασιακό Νταχάου, σπάσιμο των νεύρων από την επανάληψη των διαφημίσεων, όταν όμως γουστάρουμε όλα αυτά πάνε περίπατο γιατί έτσι γουστάρουμε και η Στανίση είναι Θεάααααααα...