Δεν θα εξετάσω ποιος έχει δίκιο και αν αυτός που δικαίως ή αδίκως ορύεται το χάνει. Ούτε αν καθηγητές πρέπει να απολαμβάνουν το σεβασμό μόνο και μόνο από τη θέση τους και πώς κατέλαβαν αυτή τη θέση.Αυτό που με ενοχλεί είναι η ίδια η σκηνή, όπου ένας άνθρωπος προσπαθεί να βγει αλώβητος μέσα από μία αγέλη που είναι έτοιμη να τον κατασπαράξει (το βλέμμα και η συμπεριφορά της κοπέλας δίπλα του με τρομάζει πραγματικά). Μία σκηνή χάους που για τους παρόντες και πλειοψηφούντες είναι μια ανώτατη έκφραση δημοκρατίας και στην ουσία είναι μια κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και ελευθερίας.Και για να σας στοιχειώσω τα όνειρα, προσέξτε καλά το πρόσωπο της κοπέλας και των άλλων που διακρίνονται για την μαχητικότητά τους!!! Σε μερικά χρόνια θα κάθονται στα έδρανα της Βουλής (αν υπάρχει ακόμη). Να τους χαιρόμαστε!