Όταν ήμουνα παιδί, πηγαίναμε πολλές φορές με τον μπαμπά μου στο δάσος (παραθερίζαμε σε ορεινό χωριό). Λίγες, σπάνιες φορές είχαμε την τύχη να δούμε άγρια ζώα, κυρίως λαγούς και ζαρκάδια. Μια φορά είδαμε ολόκληρο κοπάδι ζαρκαδάκια να τρέχουν σε μια κατηφοριά ανάμεσα στα έλατα. Στεκόμασταν ακίνητοι, τα παρακολουθούσαμε μέχρι να βγουν από το οπτικό μας πεδίο, και δεν μπορώ να ξεχάσω τον ενθουσιασμό που ένιωθα από αυτές τις "συναντήσεις". Έυτυχώς ο μπαμπάς δεν ήταν από αυτούς τους "οικολόγους" και "φυσιολάτρες" που θα σήκωνε μια καραμπίνα να τα σκοτώσει. Ήξερε να ξεχωρίζει και τα ίχνη από διαφορετικά ζώα στο χώμα, ακόμα και τα κακά τούς - πχ δίπλα σε βατομουριές είχε συνήθως κακά αρκούδας γεμάτα σποράκια. Λύκο δεν είδα ποτέ, αλλά είχαμε δει πατημασιές και είχα ενθουσιαστεί. Για ένα παιδί η επαφή με τη φύση είναι μια περιπέτεια και μου φαίνεται αδιανόητο να περιλαμβάνει όπλα και σκοτωμούς ζώων. Είναι πολύ πιο συναρπαστικό να παρατηρείς τα ζώα στη φύση, από το να τα σκοτώνεις.