Να ήξερες μόνο πόση δύναμη πήρα εγώ και μόνο που τα έγραψα και ιδιαίτερα όταν είδα το σχόλιό σου. Λυπάμαι πολύ για τον μπαμπά σου. Πιστεύω πως οι ενοχές προέρχονται από το ότι καλούμαστε να δώσουμε έναν αγώνα μ'ένα ύπουλο θεριό, χρησιμοποιώντας πρόχειρα, αυτοσχέδια όπλα, τα οποία δεν είναι πάντα αποτελεσματικά γιατί ακριβώς είμαστε άπειροι. Αλλά δε φταίμε εμείς. Ακόμα και αν ήμασταν νευρολόγοι ή ψυχίατροι δε ξέρω αν θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τέλεια την κατάσταση εάν επρόκειτο για τους γονείς μας.Ακόμα κι ένα τηλέφωνο σ'ένα κέντρο ημέρας ασθενών με άνοια μπορεί να βοηθήσει. Το "είναι πολύ δύσκολο αυτό που περνάς", όταν σου το λέει ένας ειδικός, σε κάνει να νιώσεις πολύ καλύτερα απ'ότι αν σου το πει ένας φίλος σου.Το δικό μου μέιλ πάντως είναι ανοιχτό. Γράψε αν θέλεις το δικό σου μακρυνάρι όσο ακατάληπτα θέλεις, αν νιώσεις την ανάγκη. Σε κάθε περίπτωση, υπομονή και ψυχραιμία μέχρι να περάσει η σκοτεινιά. :)