Xμ! Φοβία με το γυμνό δεν νομίζω ότι είναι, αν δεν έχεις πρόβλημα να βλέπεις γυμνό γενικά - αρκεί το γυμνό σώμα να μην είναι δικό σου. Η εκδήλωση του άγχους σου δηλαδή δεν πυροδοτείται από την θέαση της γυμνότητας, αλλά από το βλέμμα των άλλων - στο οποίο συντάσσεται και το δικό σου, ενδεχομένως - με τις γνωστές συνδηλώσεις αποδοκιμασίας, μόνο πάνω στο δικό σου γυμνό σώμα. Και πάω στοίχημα ότι δεν θα είναι μόνο πάνω στο απόλυτα γυμνό σου σώμα που θα σε ενοχλεί... Εδώ, αν δεν οφείλεται σε γενικότερη ανασφάλεια του ατόμου λόγω χαμηλής αυτοεκτίμησης, τότε πρόκειται για την ενσωμάτωση των κυρίαρχων στερεοτύπων περί κακότητας του ατελούς φυσικού σώματος και εσωτερικευμένης ενοχής λόγω μη τελειοποίησής του (από εσένα, τον φέροντά του) προς τα επικρατούντα πρότυπα βεβαίως, που προφανώς έχουν απορροφηθεί από το άτομο σε τέτοιο βαθμό - και ίσως με τραυματικό τρόπο - που του προκαλείται ψυχικό πρόβλημα και προσωπική δυσλειτουργία (αποφυγή δραστηριοτήτων, επώδυνες εμπειρίες σε πρακτικές αναγκαιότητες, πχ, επίσκεψη στο γιατρό, κλπ.). Το μείζον ζήτημα λοιπόν δεν θα έλεγα ότι είναι η σταδιακή εξοικείωση με την αποκάλυψη του σώματός σου (πολύ περισσότερο στον έναν ή στους δύο), αλλά η στόχευση στις περιορισμένες και περιοριστικές αντιλήψεις (μας) για το σώμα. Το γυμνό εδώ είναι μια αφορμή, ένα σύμπτωμα. Δεν ξέρω τί ακριβώς θεραπεύουν σ' αυτήν την περίπτωση - αν δεν αλλάξουν το mind set του ατόμου σχετικά με το σώμα (του) και τις προβολές του. Αν δεν απελευθερωθεί από την στενότητα και τα στεγανά των προτύπων, πώς θα απελευθερωθεί από τον φόβο που αυτά του προκαλούν (οι τρίτοι πάντα θα υπάρχουν!); Δηλαδή η θεραπεία ουσιαστικά έγκειται στην εξοικείωση με τον φόβο, μέχρι αυτός να υπάρχει μεν αλλά να μην σε απασχολεί ιδιαίτερα;;;