Αχ, Αμπά ευχαριστώ για το λινκ στο #4! Έχω μισό ράφι βιβλία του Bryson αλλά το Short History δεν το είχα διαβάσει. Για το #12, είχα βρεθεί κι εγώ πριν λίγα χρόνια στην ίδια θέση. Λίγο πριν τα 30 και ενώ είχαμε ήδη σχέση χρόνων, του είπα ότι με απασχολούσε το θέμα των παιδιών, αφού δεν είχα πια απεριόριστο χρόνο μπροστά μου. Απλώς του ζήτησα να σκεφτεί αν θέλει να κάνει οικογένεια μαζί μου, που θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να γίνει στα 30 something. Αν πάλι όχι, δικαίωμά του, αλλά να μην περιμένει να μου το ξεφουρνίσει στα 35, γιατί θα το θεωρούσα ανέντιμο.Δεν έθεσα θέμα γάμου, γιατί δεν με ενδιέφερε παρά σαν κάτι τυπικο. Αλλά αφού οι άντρες μπορούν να αναβάλλουν την τεκνοποίηση για πολύ περισσότερο ενώ εμείς όχι, νομίζω ότι πριν αρχίσει να χτυπάει το βιολογικό ρολόι, πρέπει να δώσει πρώτα απαντήσεις στον εαυτό του και μετά σ' εσένα. Είναι θεμιτό να μη θέλει, να μη νιώθει έτοιμος, αλλά όχι το να βολευτεί σε μία σχέση και να σε αφήσει στα κρύα του λουτρού όταν θα κοντεύεις να χάσεις το τρένο για να κάνεις οικογένεια. Το "πότε θα γίνω μάνα" το λέμε πολύ σαν αστειάκι και στερεότυπο, αλλά έχει να κάνει με τον χρονικό περιορισμό που μας επιβάλλει η φύση.ΥΓ τον δικό μου τον έκοψε κρύος ιδρώτας όταν του έκανα την κουβέντα, αλλά δεν έφυγε. Τώρα είμαστε τέσσερις. :)