Η Κ. Ρεπούση είναι ακαδημαικός και, προφανώς, παίρνει μέρος σε ιστορικές συζητήσεις στις οποίες, φυσικά, ο καθένας παρουσιάζει τη δική του ανάγνωση της ιστορίας, είναι ελεύθερος να συζητά και να αμφισβητεί έννοιες όπως η 'εθνότητα', αυτό είναι άλλωστε 'συζήτηση'. Το πρόβλημα εδώ είναι πως οι περισσότεροι είναι ανήμποροι να κατανοήσουν πως δεν υπάρχει ΜΙΑ ιστορία (και πως να μπορούν άλλωστε μεγαλωμένοι σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ευνουχίζει την κριτική σκέψη). 2 λάθη κάνει η κ. Ρεπούση. Πρώτον, πως θεωρεί πως θα μπορέσει να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτονται οι 'Ελληνες, μόνη της και τόσο άτσαλα. Δεύτερον πως, ώντας υποκείμενο σε ενα τρελό εθνικισμό σε όλο μας το εκπαιδευτικό σύστημα, έχει όντως πάει στο άλλο άκρο ενός συχνά ανούσιου, προκλητικού αντι-εθνικισμού (τρανό παράδειγμα είναι ο χορός του Ζαλόγγου- κανείς νοήμων δε πίστευε πως πέσανε χορεύοντας, η αυτοκτονία όμως παραμένει, άρα η αμφισβήτηση του γεγονότος είναι απλά για το θεαθήναι).