ΣτέφανοςΕτούτη τη φορά, καθώς η μάχη θα καθόριζε για πάντα τη ζωή μας, προσπαθήσαμε να τα προβλέψουμε όλα - στρατηγική και ταχτική, τις εφεδρείες, τις πιθανές κινήσεις του εχθρού,τη διαμόρφωση του εδάφους, ακόμα και τις καιρικές συνθήκες,όλα προσεχτικά μελετημένα και, σχεδόν, ευνοϊκά. Κι όμως ηττηθήκαμε! Τι έφταιξε; Τι μας διέφυγε; Πού ήτανε το λάθος;Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμεμεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος, ένας τυφλός εγωισμόςόταν χρειάζονταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συχώρεσηόταν έπρεπε να τους πιάσεις απ' το λαιμό. Μεγάλα λόγια που φωνάξαμε στους δρόμουςμικρές αλήθειες που αποσιωπήσαμε στον εαυτό μας -χιλιάδες ήττες μέσα μας, αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντεςσαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο γκρεμίζοντας, άξαφνα, την πρόσοψη ενός σπιτιούπου μέχρι χτες υψώνονταν γεμάτο δύναμη και φώτα και όνειρα και χορούς -κι ανεξόφλητα χρέη.