Μου άρεσε και συνεχίζει να μου αρέσει. Φωνάρα η γυναίκα. Αλλά με όλο το σεβασμό οι φωτογραφίες αυτές μου φέρνουν στο μυαλό τρόφιμο ψυχιατρείου. Κενό βλέμμα, ελάχιστη έως καμία σχέση με το περιβάλλον (όχι δεν πρέπει να άκουγε τον φωτογράφο, αλλά ούτε καν την παρουσία του πρέπει να είχε αντιληφθεί). Άλλη μία καλλίτεχνις που όλο της το είναι ήταν πάνω στις σκηνές και αυτό λειψό όταν τρέκλιζε ασυναρτησίες και παραπατούσε.Ήθελε τόσο πολύ μία στοργική αγκαλιά αλλά όποιος δοκίμαζε να της την δώσει, αυτή έσπρωχνε, γρατζουνούσε και μετά το μετάνιωνε πολύ. Τραγική, αυτοκαταστροφική αλλά τόσο αγαπητή...