Από τη μια είναι για γέλια, αλλά από την άλλη με πιάνει μια αηδία. Δηλαδή όποιος ασκεί κριτική, και απορρίπτει το γραφειοκρατικό ιεροεξεταστικό μοντέλο της ΕΣΣΔ, για τον γραφειοκρατικό και ολοκληρωτικό εκφυλισμό της, (δηλαδή τοποθετείται από μια ελευθεριακή σκοπιά κι όχι καπιταλιστική), είναι αντικομουνιστής; Πάνε καλά; "στο λεξιλόγιο το δικό τους και των γονιών τους δεν υπήρχε ούτε η ανεργία, ούτε η φτώχεια, ούτε η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα"... Βέβαια, αν ήσουν ένα άβουλο πειθήνιο πρόβατο που λάτρευε τον Πατερούλη, ανασφαλής και αβέβαιος δεν θα ήσουν (τι γνώμη θα είχαν άραγε οι πολιτικοί κρατούμενοι;). Όσο για την πείνα και την ανεργία, αν το τίμημα είναι να ζεις σε έναν κλουβί που μια σκέψη σου αρκεί να σου κοστίσει τη ζωή, τότε να πάρουμε στα σοβαρά και τους παππούδες στα χωριά που λεν πως η χούντα τους χάρισε χρέη και έκανε δρόμους και νοσοκομεία. Αυτό αρκεί, και ας ζεις σε μια χούντα. Και μετά ζητάν και την ψήφο μας. Να ψηφήσεις ένα κόμμα που εκθειάζει το καθεστώς ανελευθερίας (αλλά μη ιδιωτικής ιδιοκτησίας! Αυτό είναι το παν!). Ας είναι κρατικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, κι όλα τα άλλα είναι μικροαστικές προλήψεις (πλουραλισμός, πολιτική ελευθερία, ελευθερία λόγου...). Η μαμά διαλεκτική μας "εγγυάται" πως η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων (που οι σοφοί του κόμματος έχουν αναλάβει την σχεδιοποίηση της βιομηχανίας και η ειδημοσύνη τους εγγυάται την επιτυχία), θα φέρει ως "φυσική αναγκαιότητα" τη σοσιαλιστική κοινωνία της απόλυτης ελευθερίας! Πώς να ψηφίσεις ένα τέτοιο κόμμα...