Αχ βρε #4 τι μου θύμισες τώρα... Είχα κάποτε μια φίλη χρόνια κολλητή. Πολύ κολλητή όμως, κάθε μέρα μαζί. Με το που αρραβωνιάστηκε μια ωραία μέρα εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Έτσι, στα καλά καθούμενα, δε μπορούσα να τη βρω ούτε στο τηλέφωνο. Δεν κατάφερα καν να τη βρω για 5 λεπτά για να της δώσω το δώρο που της είχα πάρει για τα γενέθλιά της, αναγκάστηκα να περάσω να το αφήσω στη μάνα της για να της το δώσει (μετά από πολλές αποτυχημένες απόπειρες να τη βρω στο σπίτι). Το εμπέδωσα τελικά το μήνυμα όμως, με απέφευγε με κάθε τρόπο, για κάποιο μυστήριο λόγο, ήταν ολοφάνερο. Τι έκανε όμως η δικιά σου μετά, μπορείς να φανταστείς; Έβαλε μία άλλη φίλη της να μου τηλεφωνήσει για να μ'ευχαριστήσει εκ μέρους της για το δώρο και να μου κάνει τα παράπονα ότι η "κολλητή" είναι πολύ στενοχωρημένη γιατί από τότε που αρραβωνιάστηκε καμία φίλη της δεν της μιλάει πια!!! Ε, όχι! Πόσα θες να μας τρελλάνεις μαρή πρώην κολλητή; Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι φάση. Οι λόγοι που έκοψε λάσπη παραμένουν αδιευκρίνιστοι, 26 χρόνια μετά. Στο γάμο της με κάλεσε πάντως, ήταν μεγαλόψυχη... (κι εγώ πιο μεγαλόψυχη που πήγα)