Διαβάζοντας το σημερινό Α,μπα η πρώτη σκέψη μου ήταν: "Μερικοί άνθρωποι πάνε γυρεύοντας να μπλέξουν". Αλλά μετά που το σκέφτηκα λίγο παραπάνω συνειδητοποίησα πως όλοι μας το ίδιο κάνουμε σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.Ζούμε κυρίως μέσα στο ίδιο μας το κεφάλι και όχι στον κόσμο. Κάθε μας εμπειρία είναι υποκειμενική. Ο περισσότερος πόνος που βιώνουμε στην ζωή μας είναι, αν το ψάξουμε με ειλικρίνεια, κυρίως εξαιτίας μας και θα μπορούσαμε να τον είχαμε αποφύγει. Το ίδιο θα μπορούσαμε να αποφύγουμε και τον περισσότερο πόνο που προκαλούμε στους άλλους. Οι υπόλοιποι άνθρωποι γύρω μας είναι ακριβώς στην ίδια θέση. Σπάνια ξοδεύουμε ένα δευτερόλεπτο του χρόνου μας για να μπούμε στην θέση του άλλου (που θα λάβει το email, που θα δεχθεί την επίπληξη, που θα μάθει για το κέρατο που έφαγε, που θα ακούσει για τον γονιό που δημιουργεί νέα οικογένεια, που του κλέψαμε το πάρκινγκ, που τον κοροϊδέψαμε για τα κιλά του, που τον ρωτήσαμε γιατί δεν έχει παιδί, που του βγάλαμε παρατσούκλι και ούτω καθεξής) και να σκεφτούμε πως θα αισθανόμασταν αν ήμασταν στην θέση τους. Και έτσι δημιουργούμε και εμείς νέο πόνο ή μπέρδεμα ή αναστάτωση ή απογοήτευση ή θυμό ή ψυχολογικά προβλήματα ή ότι άλλο χωρίς να δώσουμε καν την αρμόζουσα προσοχή.Και παιδιά όλο αυτό στοιβάζεται και συντρίβει ανθρώπους και συντρίβει και εμάς μαζί του. Φιλοσοφία τέλος. Την συγνώμη μου για την κατάθλιψη.