Σαν food blogger έχω να πώ πως δεν είναι τυχαίο που τα περισσότερα food blogs αυτοχαρακτηρίζονται ως Personal Blogs. Τι σημαίνει αυτό? Ότι από πίσω υπογράφει ο Πέτρος, η Μαρία, η κυρία Νίτσα ή η γιαγιά Θεοδώρα. Οπότε προφανώς αυτός που επιλέγει μια συνταγή από blog γνωρίζει εξ’ αρχής ότι παίρνει το ρίσκο να εκτελέσει μια συνταγή ερασιτέχνη μάγειρα και όχι επαγγελματία. Και ναι! προφανώς δεν είμαστε όλοι chefs, συνταγογράφοι ή δημοσιογράφοι γεύσης. Ωστόσο, η ελευθερία λόγου που προσφέρει το Internet δίνει και το δικαίωμα στον οποιοσδήποτε που θα βράσει ένα αυγό να το αναρτήσει κιόλας. Και εδώ ΔΕΝ ξεκινάει καμία παρεξήγηση. Γιατί ακόμα και αν δώ σε ένα blog το ν-οστό repeat σε συνταγή της Αργυρώς ή το αυγουλάκι που λέγαμε παραπάνω, σίγουρα κάποιο λόγο θα είχε αυτός ο δόλιος ο blogger να το αναρτήσει. Και ο λόγος αυτός μπορεί να είναι ότι η μικρή του κόρη είχε γενέθλια – οπότε ήθελε να μοιραστεί την χαρά του να φτιάχνεις μια τούρτα για κάποιον που αγαπάς, ή ότι ξύπνησε μια συννεφιασμένη Κυριακή και η θέα του τηγανιτού αυγού του θύμισε έναν ήλιο που του έφτιαξε ολόκληρη την μέρα. Και εκεί είναι το ενδιαφέρον.. Σίγουρα υπάρχουν και τα blogs «της ματαιοδοξίας, της αρπακτικότητας, του συμφέροντος, της άγνοιας, της ημιμάθειας». Ωστόσο αυτά τα blogs φωνάζουν από χιλιόμετρα. Γιατί αν επιλέξεις να κάνεις συνταγή από blog που το 90% της σελίδας είναι διαφημίσεις και μένει ένα 10% για 5 υλικά και 3 σειρές εκτέλεση,, εε τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.