Προσωπικά βρήκα το τραγούδι ιδιαίτερο. Αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα της βραδιάς και πραγματικά μπορείς να νιώσεις τον πόνο της όταν τραγουδάει. Αν και σίγουρα είναι ένα κομμάτι που δεν αρέσει σε όλους (σε αντίθεση με την Αυστραλία που ήταν κοινής αποδοχής) και με ένα δύσκολο θέμα που ίσως να μην αρμόζει στο διαγωνισμό νομίζω ότι άξιζε τη νίκη. Πάντως για να κλείσουν λίγο τα στόματα πρέπει να ειπωθούν τέσσερα πράγματα.1. Δεν υπάρχει πια το κλασσικό ''γιουροβιζιονικο'' τραγούδι όπως παλιά. Σήμερα υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία και πειραματισμός (βλέπε Γεωργία, Λετονία, Γερμανία)2.Οποίος και να νικήσει πάντα θα υπάρχει γκρίνια, άρα ξύδι.3. Παντού υπάρχει πολιτική, ακόμα και σε ένα διαγωνισμό τραγουδιού. Δεν ήρθε ξαφνικά από το πουθενά η Τζαμαλα.4. Οι ταταροι της Κριμέας δεν ήταν ακριβώς σύμμαχοι των ναζί. Επί πολλά χρόνια, λόγω της τουρκικής καταγωγής τους ήταν απίστευτα καταπιέσμενοι, εκτοπισμένοι και τα συναφή (δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τι έκαναν οι σοβιετικοι σε όσους δεν συμπαθούσαν). Επομένως όταν εισέβαλαν οι Ναζί, όντας έξυπνοι, τους έδωσαν την ελευθερία τους και πολέμησαν μαζί εναντίων του κόκκινου στρατού.Βέβαια όταν ήρθε το τέλος και αυτοί κατέληξαν σαπούνια και ο Στάλιν για εκδίκηση έκανε αυτά που διηγείται η Τζαμαλα.