Ρε συ Λένα, σχετικά με την ερώτηση 1, με το συμπάθιο και χωρίς ίχνος κριτικής, αλλά όταν ο γραφών λέει "δεν ξέρω τι να κάνω", δεν είναι αυτό μια έμμεση ερώτηση "τι να κάνω;"; Έξυπνη είσαι και μπορείς σε τέτοιες περιπτωσεις να εκμαιεύσεις τι ακριβώς ζητάει ο καθένας, ακόμα και αν δεν εξέφρασεε ανοιχτά ερώτηση (οκ, όχι σε όλες, δε μπορείς να μυρίζεις και τα νύχια σου αλλά εδώ φαινόταν ότι ο μικρός ζητούσε συμβουλή για το τι να κάνει, πως να το αντιμετωπίσει.) Το λέω γιατί λυπήθηκα που τελικά δεν πήρε απάντηση αλλά μια παρατήρηση για να προσέχει άλλη φορά το τι και πως γράφει. Ε, για αυτό περίμενε τόσους μήνες; :(Ισως για εμάς να φαίνονται μερικά προβλήματα πολύ αστεία (όπως το συγκεκριμένο που είναι καθαρή περίπτωση "δε μπορείς να κάνεις τίποτα, δε σε θέλει, δε πήγαινε άλλο, δέξου το και προχώρα παρακάτω χωρίς να πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό, ο κόσμος καίγεται"), όμως θα στεναχωριόμουνα αν ήμουν στην θέση του παλικαριού και ακόμα σε ανάγκη καθοδήγησης για το δράμα που περνάω και τελικά δεν άκουγα μια συμβουλή για το πως να το ξεπεράσω και να δυναμώσω. Έχεις δίκιο που λες ότι αν είχε θέσει ερώτηση ίσως να είχε βοηθηθεί και ο ίδιος περισσότερο με το γεγονός ότι θα είχε ονοματίσει ακριβώς το πρόβλημά του αλλά βάλε και σύ λίγο νερό στο κρασί σου όταν βλέπεις να γράφει αδέξιο μικρό παπάκι (δε το κόβω για πάνω από 19 χρονών) που είναι τόσο πελαγωμένο που δεν πρόσεξε κατά την περιγραφή του προβλήματός του, ότι δεν εξέφρασε καθαρή ερώτηση, γιατί είναι κρίμα για τον χρόνο που περιμένει ο καθένας εναγωνίως κρεμόμενος από τα "χείλη" (δάκτυλά) σου.