Χθες το βράδυ είδα την Αρλέτα στην τηλεόραση, σε ερώτηση πώς ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, η απάντηση ήταν: 'από ζήλια, μεγάλη ζήλια. Στρώθηκα κι έμαθα'. Αυτό το αναφέρω γιατί, ενώ υπάρχει σίγουρα η περίπτωση του δημιουργού που είναι σε όλη του τη ζωή με μολύβι και χαρτί - κιθάρα - κάμερα, δεν λειτουργούν όλοι έτσι. Εγώ από την πλευρά μου είχα το μικρόβιο του γραψίματος, μα για χρόνια δεν μπορούσα να βρω το δρόμο που μου ταίριαζε. Έτσι οι προσπάθειές μου συνεχώς έβρισκαν σε τοίχο. Τους τελευταίους μήνες, μετά από ένα σεμινάριο που λειτούργησε μέσα μου ως καταλύτης (κυρίως ως προς την τεχνική στησίματος μιας ιστορίας), έχω γράψει μια συλλογή διηγημάτων που θεωρείται πολύ καλή (κι από 'ειδικούς' του χώρου). Οπότε, μην περιμένεις την έμπνευση να σου χτυπήσει την πόρτα - αν κάτι σου φαίνεται ενδιαφέρον ψάξτο από μόνη σου. Μετά θα έρθει και η χαρά της δημιουργίας, για την οποία μιλά η α-μπα. Όπως κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, το ίδιο διαφορετικός είναι ο τρόπος και η μέθοδος, με την οποία μπορεί να δημιουργήσει. Άλλωστε, όλα θα κριθούν από το αποτέλεσμα.