Δεν νομίζω, πάντως, ότι πρέπει να της φορτώσουμε την φροντίδα ΚΑΙ του αδερφού της. Νομίζω ότι δικαιούται πλέον να ασχοληθεί ΜΟΝΟ με τον εαυτό της και με αυτούς που θα την βοηθήσουν να προχωρήσει μπροστά. ΕΧΕΙ νόημα να χαρακτηριστεί το ψυχικό νόσημα της μητέρας, και να μελετηθεί, αυτό και οι εκφάνσεις του, γιατί μόνο εάν κατανοήσει η κοπέλα το πώς και το γιατί έγιναν έτσι τα πράγματα, θα μπορέσει να συγχωρήσει, όχι γιατί το αξίζει η μητέρα, αλλά γιατί το αξίζει αυτή, για να μπορέσει να αφήσει όλα τα τόσο άσχημα που της συνέβησαν πίσω και να προχωρήσει μπροστά, βρίσκοντας τον εαυτό της και την ηρεμία της.