Νομίζω ότι το πιο ακραίο που κάναμε οικογενειακώς για τη Ζί (γατουλίτακι μου γλυκό) ήταν όταν γέννησε την πρώτη της φορά στα γόνατά μου με όλη την οικογένεια στο σπίτι μες την τρέλλα την ώρα που η γιαγιά μου έκανε ένα πολύ σοβαρό χειρουργείο.... (στη δεύτερη γέννα η γιαγιά μου ήταν μαζί της όλη την ώρα να την εμψυχώνει).Πάντως το πιο ακραίο που έκανε η Ζι για εμάς ήταν που ξενυχτούσε στον καναπέ μέχρι να γυρίσουμε όταν βγαίναμε τα βράδια και αν αργούσαμε πολύ έκανε πάντα τον ανάλογο καβγά (ξύπναγε και τους γονείς μου με τα νιαουρίσματα, που άρχιζαν και αυτοί τη γκρίνια, πάλι στις 4 γυρίσατε, ξενύχτησε και το γατί, κτλ ) και μετά όταν ηρεμούσε άρχιζε τα γουργουρητά, το "ζύμωμα" και τέλος το ροχαλητό.... Ωχχ, τι θυμήθηκα τώρα και πάνε τόσα χρόνια που τη χάσαμε...