Ι quote the title :"Το μεγαλύτερο φαντασιακό στοιχείο του Sex and The City Δεν ήταν ο Mr Big. Ήταν το διαμέρισμα της Carrie Bradshaw. "Κι όμως. Το μεγαλύτερο φαντασιακό στοιχείο του "Sex and the City" δεν ήταν ο Mr. Big, δεν ήταν ούτε το διαμέρισμα της Carrie Bradshaw. To μεγαλύτερο φαντασιακό στοιχείο του "Sex and the City" ήταν ότι σύγχρονες, ευκατάστατες, μορφωμένες και κοινωνικά περιζήτητες Nεοϋορκέζες κάτω των 40 ετών (σύμφωνα με την μυθοπλασία πάντα) περιφέρουν την ύπαρξή τους σ'αυτόν τον κόσμο 1.000.000 φορές πιο μίζερα από εμάς. Και παρόλα αυτά εμείς τις βλέπουμε όχι επειδή τις λυπόμαστε, μα ούτε για να τις καγχάσουμε, ούτε καν για να ξεδώσουμε διασκεδάζοντας και γελώντας χαριτωμένα με τα παρανοϊκά και απίθανα κομπλεξικά τους επεισόδια. Αλλά επειδή τις ζηλεύουμε...I say no more -Αυτό ήταν το μεγαλύτερο. Και σκόραρε με πλήρη επιτυχία!Υ.Γ. Δεν είμαι τηλεθεάτρια της σειράς. Όχι από σνομπαρία for God's sake (καταναλώνω εν γνώσει μου ΑΠΕΙΡΑ σκουπίδια), αλλά από αφόρητη πλήξη. Απλά τύχαινε το συγκεκριμένο πρότζεκτ να μου προκαλεί αδιαφορία.Επί της ουσίας, παρόλα αυτά : Έχω δει κάποια επεισόδια, απογοητεύτηκα πανταχόθεν (υπέστην πολιτισμικό σοκ), και ρώτησα πιστούς τηλεθεατές της αν σε επόμενες σαιζόν οι ηρωίδες ωριμάζουν και αλλάζουν και μεταμορφώνονται σε δυναμικές ενδιαφέρουσες γυναίκες που αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί ένας - οποιοσδήποτε - νοήμων άντρας μαζί τους (όχι ότι θα άρχιζα να το παρακολουθώ αν συνέβαινε, αλλά από περιέργεια και ενδιαφέρον για το φαινόμενο αυτής της σειράς), μου απάντησαν ΟΧΙ, και κατάλαβα...