Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο πολύ συμφωνώ με την απάντηση της Α, μπα στην 1η ερώτηση. Αν ήσουν φίλη μου θα σου έλεγα τα ίδια αγαπητή έτσι κι έτσι. Καταρχάς είναι λογικό να είσαι στεναχωρημένη για κάτι που δεν έχεις και κατά δεύτερο είσαι πολύ νέα για να πιστεύεις ότι δε θα το βρεις ποτέ οπότε να μην απελπίζεσαι. Μην βλέπεις την ηλικία σου σαν εμπόδιο, αντιθέτως είναι προτέρημα κατά τη γνώμη μου. Οι σχέσεις οι καλές, να βρεις κάποιο να ταιριάζεις, είναι δύσκολες σε κάθε ηλικία, απλά όσο πιο μικρή είσαι και δεν ξέρεις πού παν τα τέσσερα σου τόσο πιο εύκολα κάνεις σχέσεις και νομίζεις ταιριάζεις με όλους μέχρι να αποδειχθούν βάτραχοι και μετά από κάποια χρόνια γελάς με τις επιλογές σου και τις πατάτες σχέσεις που έκανες. Όσο μεγαλώνεις τόσο καλύτερα αναγνωρίζεις αυτό που σου ταιριάζει και αυτό είναι μόνο καλό.Προσωπικά έχω κλάψει πολλές νύχτες για έρωτες που έληξαν άδοξα, για αποτυχίες επαγγελματικές, για λάθη που έχω κάνει. Αυτό που με βοηθούσε να βγω από τη μιζέρια μετά από μερικές βδομάδες είναι ένα κλικ που γινόταν σε κάποια στιγμή και συνειδητοποιούσα ότι είμαι τυχερή που έχω κρεβάτι να κλαίω κι ας είναι άδειο, δεν το έχουν όλοι στον κόσμο. Μπορώ να βγω έξω με τις φίλες μου γιατί έχω φίλες, μπορώ να τρέξω και να χορέψω γιατί είμαι υγιής, έχω λεφτά να φάω σε εστιατόρειο, να αγοράσω ρούχα και να δω μια ωραία παράσταση στο θέατρο. Γενικώς έβλεπα όσα έχω ως ευλογία και όχι ως κάτι δεδομένο και αυτό μου έφτιαχνε τη διάθεση, με έκανε στ'αλήθεια χαρούμενη. Πάντα σε αυτές τις φάσεις γνώριζα ωραίο κόσμο και με φλέρταραν, στις μουντρούχικες φάσεις δεν θυμάμαι να γνώρισα ποτέ κανέναν.