Είναι απελπιστικό... Τι ωραίος που θα ήταν ο κόσμος αν διαβάζοντας το γράμμα της κοπέλας απλώς ξύναμε το κεφάλι μας και σκεφτόμασταν "Την κακομοίρα, τι παράλογες φοβίες! Σα να φοβάσαι τα χρυσόψαρα και τα καλαμάκια του φραπέ!"Σε πρόσφατη συζήτηση με άνδρα (που έχει ευαισθησίες και ενσυναίσθηση αντίστοιχες με τις δικές σου) μου έλεγε "Σας θαυμάζω! Νομίζω ότι αν ξαναρχόμουν στη ζωή ως γυναίκα (με την ανάμνηση της ζωής ως άνδρας) δεν θα μπορούσα να το διαχειριστώ... Όλες μου σχεδόν οι βεβαιότητες θα κατέρρεαν, δεν θα τολμούσα να βγω στο δρόμο, θα έτρεμα". Και του έλεγα "νομίζεις ότι εγώ δεν είναι στιγμές που με πνίγει ένα αίσθημα αδικίας, φόβου, που θέλω να κλειδωθώ σε μια ντουλάπα;"Αλλά ναι, το εκλογικεύεις, το ενσωματώνεις στη σκέψη σου, επαφίεσαι στο γεγονός ότι ΟΚ, οι περισσότεροι άνθρωποι (άρα και οι άντρες) είναι νορμάλ, και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που είναι εξαιρετικοί και ευαίσθητοι (όπως ο πατέρας μου, όπως ο φίλος που λέω, όπως πιθανότατα δείχνεις εσύ και πολλοί ακόμοι σχολιαστές εδώ), επικεντρώνεσαι στη θετική πλευρά του νόμου των πιθανοτήτων, ε και ζεις. Με μια πισινή πάντα... :Ρ