#6 Όντως δύσκολη απόφαση, έχοντας 2 πολύ κοντινούς που ανθρώπους παιδίατρο κ νευρολόγο έχω να πω τα εξής: O νευρολόγος κάνει τώρα πρώτο έτος ειδικότητα στη νευρολογία, έρχεται κάθε μέρα σπίτι απελπισμένος. Για τους περισσότερους ασθενείς δεν ξέρουν τι ακριβώς έχουν και για τους υπόλοιπους που ξέρουν δεν υπάρχει θεραπεία, οπότε απλά προσπαθείς να καθυστερήσεις το αναπόφευκτο. Και αυτό νομίζω σε επηρεάζει πολυ ψυχολογικά, δεν έχεις τη χαρά ότι μπορείς ουσιαστικά να βοηθήσεις κάποιον. Βέβαια είπες ότι θα ήθελες να ασχοληθείς ερευνητικά, οπότε σ αυτή την περίπτωση σκέψου αν θα ήσουν διατεθειμένη να μείνεις στο εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα (κ ειδικά στα πανεπιστήμια) πολύ δύσκολα τα πράγματα.Η παιδίατρος απ' την άλλη είναι πολύ χαρούμενη με τα παιδάκια της που ζουλάει κάθε μέρα, πολύ σπάνια θα υπάρξει κάποιο βαρύ περσιστατικό και γενικά είναι η πιο αισιόδοξη ειδικότητα. Βέβαια το πιο δύσκολο πράγμα με τους παιδιάτρους είναι ότι είναι όλη μερα μ ένα κινητό στο χέρι να εξηγούν στους πανικοβλημένους γονείς 10 φορές τα ίδια πράγματα. Το να αντιμετωπίζεις τους γονείς είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορείς να κάνεις ποτέ ξεκούραστες διακοπές (αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας).Αν κ οφθαλμίατρο δεν ξέρω, νομίζω είναι κάπου ενδιάμεσα. Με την έννοια ότι εχεις πιο συνεργασιμους ασθενείς απο τον παιδίατρο, έχεις τη χαρά ότι πολλές φορές μπορείς να βοηθήσεις ουσιαστικά κάποιον, τα περιστατικά δεν είναι τόσο δραματικά όσο στη νευρολογία. Αλλά χρειάζεσαι κεφάλαιο για τα μηχανήματα.Εγώ πάντως θα σε συμβούλευα να προσπαθήσεις να φανταστείς πως θα ήθελες να είναι η καθημερινότητά σου. Το να είσαι παιδίατρος είναι ένα πολύ κοινωνικό επάγγελμα, το να ασχοληθείς με την έρευνα είναι σχετικά μοναχικό μονοπάτι που δεν ξέρεις πού ακριβώς θα σε βγάλει. Oφθαλμολογία, για μένα, είναι κάπου ενδιάμεσα...Καλή τύχη :)