Αχ...ακόμη μια φορά που αναστενάζω βαθιά διαβάζοντας τη στήλη σου, αγαπητή Α,μπα. Μιλάς με πάθος σε μια εποχή που η απάθεια, δυστυχώς, έχει γίνει όπλο άμυνας στα ανησυχητικά σημεία των καιρών. Δεν είναι θέμα διανοητικής ανεπάρκειας ή έλλειψης "κοινής λογικής", ας μου επιτραπεί να παρατηρήσω. Είναι κάτι άλλο, βαθύτερο, μη μετρήσιμο και μη συγγνωστό. Είναι αυτό το μαύρο δίχτυ που μας εμποδίζει να έρθουμε στη θέση του άλλου και να νιώσουμε όπως αυτός, γιατί εάν το κάναμε, τότε πραγματικά όλα στον κόσμο μας θα ήταν τόσο διαφορετικά... Η συναισθηματική αναπηρία, άλλωστε, δεν γνωρίζει σύνορα μεταξύ κοινωνικών τάξεων, μορφωτικών επιπέδων, φύλων και φυλών. Πολλά τα αδιέξοδα, μεγάλη η σιωπή. Λέγε-λέγε, όμως, ίσως κάτι γίνει, μια μετάλλαξη στον σκληρό πυρήνα της ανθρώπινης αδυναμίας.Υ.Γ. Θέλω πραγματικά να ευχηθώ στην υπέροχη παρέα του Α,μπα ένα καλό Σαββατοκύριακο και να μοιραστώ μαζί σας το πιο cool σύνθημα τοίχου που έχω διαβάσει ποτέ: "Αγάπη, ρε!" :)