"θα έλεγα ότι δεν μπορείς και δεν πρέπει να κρύψεις πίσω από οικονομικές απαιτήσεις τα τραύματα συναισθηματικών απαιτήσεων". Να κάνουμε μία άλλη υπόθεση, κάπως σχετιζόμενη: Έστω ένα άνθρωπος έχει δύο παιδιά τα οποία είναι ετεροθαλή αδέρφια, γνωστά (και αγαπημένα, υπό τας συνθήκας) μεταξύ τους. Το ένα παιδί υφίσταται μονίμως γκρίνια και δυσανασχέτηση για όποια υλική παροχή δέχεται (από παιδική ηλικία) και το δεύτερο δέχεται απλόχερα υλικά αγαθά, σε σημείο εξώφθαλμης υπερβολής.Ας υποθέσουμε ότι ο εν λόγω άνθρωπος είναι συναισθηματικά δεμένος και με τα δύο του παιδιά, δεν λέω με τον ίδιο τρόπο, ούτε εκεί έχουν την ίδια αντιμετώπιση -όμως- πώς το άτομο που έχει υποστεί γκρίνια, επί σειρά ετών, θα μπορεί να μην βλέπει την ΔΙΑΚΡΙΣΗ στις υλικές παροχές ως ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ μιας συναισθηματικής διάκρισης από τη μεριά του γονέα; Πού κείτεται η λεπτή κόκκινη γραμμή στο να μην μετατρέπεται το οικονομικό σε συναισθηματικό, σ’ αυτήν την περίπτωση τουλάχιστον;