Το "λυσσάξατε", αγαπητή κατίνα, το έγραψα όταν είδα το βόθρο σας. "για πολυ νυχτα ομως ή στα προς συγγρου-φυλης μεριες""και μετά αναρωτιώμαστε για το κλασσικό "το πρωί μαθήτρια, το βράδυ χόρνι""εγώ βλέπω μια βλαχάρα, με καμένο μαλλί και αφέλειες "Καίτη Φίνου" δωδεκάποντο πίστας, πεσμένο κώλο και μπουστάκι δευτεροκλασσάτo. Η αισθητική σας μιλάει ή το πουλί σας?"Αυτά είδα και σας έκραξα. Οι φωνές σας ενώθηκαν μ' αυτές των κλασικών ελληναράδων.