Πάντα τόσο μα τόσο εύστοχη η Ελένη στα θέματα που επιλέγει! Ειδικά για εμάς που δεν βρισκόμαστε στην πρώτη νεότητά μας, το "βαρύ τηγάνι" εκτός από άνοστο, είναι φυσικά και εξαιρετικά δύσπεπτο - γεγονός που συνήθως το καταλαβαίνεις το πρωινό της επόμενης ημέρας, όταν πρέπει να τρέξεις για να κάνεις χίλια-δυο πράγματα, ενώ παράλληλα, οι ερυγές [ιατρικός όρος για να το θέσουμε "ευγενικά" :))], σού θυμίζουν επίμονα τι έφαγες εχθές.Ήθελα ωστόσο να κάνω και μία ερώτηση: Τελικά, ποιο είναι το κατάλληλο λάδι για το τηγάνι (κυρίως του ψαριού). Κάποιοι επιμένουν απόλυτα στο παρθένο ελαιόλαδο. Αρκετές φορές όμως, έχω φάει εξαιρετικό ψάρι από τηγάνι όπου χρησιμοποιήθηκε ηλιέλαιο. Επίσης, ήθελα να ρωτήσω αν είναι επιβλαβές το παλαιού τύπου τηγάνι από αλουμίνιο (νομίζω ότι αυτό χρησιμοποιείται σε αρκετά μαγαζιά, πιθανά για λόγους ανθεκτικότητας - δεν είμαι και σίγουρος). Καλή όρεξη, πάντα με καλό ψαράκι - την υγιέστερη των (μη χορτοφαγικών) τροφών - όπως κι αν μαγειρευτεί!