"Η σεξουαλικότητα του ιατρού, θεωρείτε ότι έχει κάποια επίπτωση στην ιατρική πράξη; "Φαντάζομαι ρητορική η ερώτηση...Εκτός αν μιλάμε για επιπτώσεις που θα μπορούσαν να σχετίζονται με την αντίδραση των ασθενών απέναντι στην "αποκάλυψη" της ομοφυλοφιλίας ενός γιατρού. Αλλά αυτό δεν θα έπρεπε καν να αποτελεί ζήτημα για το γιατρό (εκτός ίσως από τη δυνητική απώλεια μερικών σφόδρα ομοφοβικών πελατών).Το coming out πάντως, είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Τελικά, το ερώτημα κάθε φορά είναι το ίδιο: ποιο βάρος σου είναι ευκολότερο να αντέξεις (σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και περίσταση); Αυτό της "ντουλάπας" ή αυτό της δυνητικής "περίεργης" αντίδρασης ή και της απόρριψης; Προσωπικά, εδώ και κάποιο καιρό έχω αποφασίσει όσο μπορώ να μη σιωπώ και προτιμώ τον εαυτό μου έτσι, από όταν αντάλλασσα τη φαινομενική "ησυχία" μου με το να νιώθω αδύναμη απέναντι σε κάθε κάφρο με τον οποίο φοβόμουν (ή το ένιωθα μάταιο) να συγκρουστώ. Αν μη τι άλλο, η ζωή είναι πιο ενδιαφέρουσα όταν, αντί να λουφάζεις απέναντι στον ταξιτζή που γκρινιάζει που "γεμίσαμε πούστηδες", απαντάς πού και πού "Υπάρχει κάποιο πρόβλημα με τους γκέι; Γιατι κι εγώ γκέι είμαι" και μετά παρατηρείς την κατάπληξη στο πρόσωπο του. Αλλά θέλει δύναμη για να κάνεις την αρχή. Όπως και θέλει μια, με εντελώς άλλη έννοια, δύναμη για να συνεχίσεις να υπομένεις σιωπηλά. Ανάλογα με το σε ποια "δύναμη" έχεις απόθεμα, αναλόγως πράττεις.Εγώ πάντως πιστεύω πια πως μας χρειάζεται ως κοινωνία ένα γενικευμένο coming out, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα μας, αλλά και σε ό,τι αφορά τη θρησκεία, τις πολιτικές πεποιθήσεις, την ιδεολογία μας. Να μιλήσουμε για το ότι δεν είμαστε όλοι χριστιανοί, δεν είμαστε όλοι "αριστεροί" ή "δεξιοί" με παρωπίδες, σαν η πολιτική να 'ταν απλώς μια ευθεία που τοποθετείσαι πάνω της, να πούμε όλα αυτά που τόσα χρόνια μοιάζουν να αποσιωπώνται σε μια κοινωνία που, αν δεν αρχίσουμε στα σοβαρά να ακούμε ο ένας τον άλλον, όχι σαν να 'μαστε καρικατούρες αλλά κανονικοί άνθρωποι, θα συνεχίσει με μαθηματική ακρίβεια να γίνεται όλο και πιο ζούγκλα.