- Οι ψυχολογικές θεραπείες έχουν ΦΤΩΧΑ αποτελέσματα στην παιδοφιλία. Άρα τι να προσφερθεί; το μόνο που έχει αξία είναι ο "χημικός ευνουχισμός". Αν το άτομο το θέλει, όλα καλά, δεν έχεις και τύψεις για την οστεοπενία που θα το βρει (το λιγότερο). Αν δεν το θέλει ο άλλος να πάρει τέτοια φάρμακα, τι κάνεις; του τα δίνεις με το ζόρι; Είναι τεράστια τα ηθικά διλήμματα. Στη σχιζοφρένεια πχ μπορείς να δώσεις στον άλλον φάρμακα (υπό προϋποθέσεις, σε συγκέκριμένες περιπτώσεις μπλα μπλα) για να τον κάνεις να πάψει να έχει μη-φυσιολογικές εμπειρίες και να ξαναγυρίσει σε αυτό που ιατρικά ορίζεται ως φυσιολογική κατάσταση. Το να ευνουχίσεις κάποιον είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία...- Το ότι οι παιδόφιλοι πάσχουν από μια ψυχική διαταραχή δεν έχει να κάνει κάτι με το αξιόποινο της πράξης (εκτός αν δεν έχουν πνευματική ικανότητα να κατανοήσουν τις πράξεις τους πχ έχουν έναν τεράστιο όγκο στο κεφάλι ή σοβαρή νοητική υστέρηση). Αν ακουμπήσουν ένα παιδί, θα πάνε φυλακή. Ένα τεράστιο ποσοστό δολοφόνων είναι αντικοινωνικές διαταραχές προσωπικότητας αλλά φυλακή φυσικά και θα πάνε γιατί και ευθύνη των πράξεών τους έχουν (στις περισσότερες περιπτώσεις) και τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας πρέπει να προστατευθούν.- Οι περισσότεροι παιδεραστές ΔΕΝ έχουν υποστεί το ίδιο στην παιδική τους ηλικία. Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ ιστορικού σ.κακοποίησης σε μικρή ηλικία και μετέπειτα ανάπτυξης παρεμφερούς συμπεριφοράς στους άντρες (όχι στις γυναίκες θύματα/θύτες) αλλά όχι ότι και είναι η πλειοψηφία των περιπτώσεων.