Διαβάζοντας το άρθρο και τα σχόλια δεν μπορώ παρά ν' αναρωτηθώ γιατί ορισμένοι, οι οποίοι έχουν "βγάλει" κάποιο από τα ανωτέρω ιδρύματα, όταν συναντούν/συναναστρέφονται άτομα που επιλέξαμε να φοιτήσουμε σε ιδρύματα του εξωτερικού (π.χ. Βρετανία) βγάζουν χολή με τσιτάτα τύπου: "ε, όσοι δεν μπορέσατε να περάσετε πανελλήνιες..."Πέρα από την πλάκα και το διασκεδαστικό της υπόθεσης, σε ποιον πραγματικά αρέσει να δίνει το ίδιο μάθημα ξανά και ξανά σκαλώνοντας στα κόμπλεξ του εκάστοτε καθηγητή; Ο οποίος αντί για αρωγός στην προσπάθεια των φοιτητών του βρίσκεται εναντίον τους εννιά στις δέκα φορές;Σε ποιον αρέσει ν' αναλώνει τη μέρα του στις φοιτητικές παρατάξεις αντί να κάνει πραγματικά αυτό για το οποίο πέρασε στο πανεπιστήμιο (ήτοι να σπουδάσει);Σε ποιον αρέσει το γεγονός ότι τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδας αντί να προάγουν τη γνώση, προάγουν το συνδικαλισμό κι εκκολάπτουν τα επόμενα φυντάνια του κομματικού σωλήνα;Σε ποιον αρέσουν οι πρακτικές τύπου: "Θες να περάσεις το μάθημα; Βρες κολλητό στη ΔΑΠ/ΠΑΣΠ/Δεν-ξέρω-γω-τι-άλλο για να σου προωθεί τα θέματα (σε συνεργασία με τον καθηγητή)"Σε ποιον αρέσει που έννοιες όπως "διαχείριση έργων", "ομάδες εργασίας", "μελέτη", "έρευνα" είναι σχεδόν άγνωστες στα δικά μας ιδρύματα; Σε ποιον αρέσει που μια μεγάλη μερίδα αποφοίτων ελληνικών ιδρυμάτων δεν ξέρουν καν πως να συντάξουν μια πρόταση σωστά, πόσω δε μάλλον να γράψουν μια ανάλυση/δοκίμιο πάνω στο επιστημονικό τους πεδίο;Σε ποιον αρέσει που το προσωπικό των ιδρυμάτων αυτών αντί να γνωρίζει τον πραγματικό λόγο για τον οποίο βρίσκεται εκεί (να εξυπηρετεί και να βοηθά τους φοιτητές) την έχει δει high and mighty??Συγνώμη που ακούγομαι party pooper αλλά πραγματικά απορώ... Βέβαια σε μερικούς μπορεί να αρέσουν όλα τα παραπάνω και να τα θεωρούν σωστά ή καλώς καμωμένα, οπότε πάω πάσο.