3 χρονια πριν ειχα τη μητερα μου στο νοσοκομειο και οι γιατροι ειπαν πως το γεγονος οτι ειναι χρονια καπνιστρια καθυστερησε πολυ την αναρρωση της...φετος εχασα τον πατερα μου καθως οι πνευμονες του δεν αντεξαν μετα την εγχειρηση που εκανε...ολα αυτα για ενα τσιγαρο...φωναζω μαλωνω με τη μητερα μου για να το κοψει της υπενθυμιζω τον χρονο που περασε στο νοσοκομειο,της λεω πως φοβαμαι μην την χασω και αυτην ομως ειναι ματαιο...το επιχειρημα πως μια ευχαριστηση της εμεινε...και εγω φοβαμαι πολυ μακαρι να μπορουσα να κανω κατι για να καταλαβει χωρις να μαλωνουμε,πλεον εχω καταλαβει πως ο χρονος που εχω διπλα της ειναι τοσο πολυτιμος που δεν χωραει χρονος για φωνες...μακαρι η μητερα σου να σε ακουσει