Το ελληνικό γιωτ βρισκόταν μεταξύ του Ι και του Κ, όπως ακριβώς και στο λατινικό. Γράφει ο Τζάρτζανος στη Γραμματική της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας: Εἰς δὲ τὴν ἀρχαιοτάτην ῾Ελληνικὴν γλῶσσαν, ὅπως θὰ ἴδωμεν εἰς τὰ ἑπόμενα, ὑπῆρχε καὶ εἷς ἰδιαίτερος φθόγγος, τὸ j (γιώτ), τοῦ ὁποίου ὅμως δέν παρεδόθη γράμμα (ἤτοι γραπτὸν σημεῖον).᾽Επροφέρετο δὲ τὸ j, ὅπως προφέρεται τώρα τὸ γι εἰς τὴν λέξιν π.χ. Πανάγιω(Πανάγ-ω) ἢ ὅπως τὸ ἁπλοῦν ι εἰς τὰς λέξεις π.χ. παιδιά, καθάριος. Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο φανατισμένοι είναι ορισμένοι και κάτι το πασιφανές δεν θέλουν να το δουν. Το να λέμε ότι το λατινικό αλφάβητο είναι διαφορετικό από το ελληνικό, είναι σαν να ανατρέπουμε όλη την Ιστορία και να αμφισβητούμε τις γλωσσικές δωρεές των αρχαίων ελλήνων προς τους λατίνους μέσω των ελληνικών αποικιών. Σήμερα με την ελευθερία της πληροφόρησης δεν μπορούμε να κολλάμε σε παλαιολιθικές θεωρίες, που οι περισσότερες εφευρέθηκαν για αποκλειστικά θρησκευτικούς λόγους, με αποτέλεσμα η λέξη λατινικός να ισοδυναμεί με τη λέξη παπικός. Ο νοών νοείτο.