Παιδιά, λέτε για τον Αποστόλη! Τον πρωτοείδα εκεί πριν απο 9 χρόνια, το καλοκαίρι του 2004!!! Αυτόν θα πρέπει να λέτε, γιατί είναι ο μόνος που με συγκίνησε ποτέ τόσο, επειδή είναι νέος, επειδή φαίνεται πιο πολύ για άστεγος παρά για χρήστης και βασικά επειδή είναι τόσο αξιοπρεπής!!! 9 συναπτά χρόνια περνάω κατα περιόδους και πάντα τον βλέπω κάπου στην Πατησίων, απο Βικτώρια μέχρι Αγγελοπούλου. Κάθε φορά που του δίνεις κάτι, εκπλήσσεται και σε κοιτά με ευγνωμοσύνη. 9 χρονια δεν το έχασε ποτέ αυτό. Ο Αποστόλης με στοιχειώνει. Η μικρή ιστορία που έχω για τον Αποστόλη είναι πως, μετά απο τόσα χρόνια που τον έβλεπα, αλλά δεν μπήκα ποτέ πιο ενεργά να κάνω κάτι, παρα μόνο έμαθα το όνομά του, τον προσπέρασα για άλλη μια φορά, μαζί με μια γνωστή μου, τότε αρειμάνια μπαφιάρα! Τον είχε δει και τις προηγούμενες μέρες και εκείνη τη μέρα δεν ήταν και η ίδια καλά ψυχολογικά. Έτσι που τον είδε ντροπαλό, την ενέπνευσε και έκατσε δίπλα του κι άρχισε να του κάνει κύρηγμα για τη χρήση και τις ουσίες, υποθέτοντας πως είναι πρεζάκι. Δεν είμαι σίγουρη οτι δεν είναι πάντως, κάποιες φορές τον έχω δει σε χάσιμο. Αλλά δεν έχει επ ουδενί την κατρακύλα που έχουν οι σκληροπυρηνικοί χρήστες. Εν πάσει περιπτώσει, θυμάμαι οτι συγχύστηκα. Γιατί εγώ 9 χρόνια τον άφηνα στην ησυχία του. Κι αυτή που τον είχε δει 2 φορές, τον έπρηζε! εν τέλει όμως, δεν ξέρω τι είναι καλύτερο, εγώ που απέχω σιωπηλά ή αυτή που ασχολήθηκε πιο ενεργά;