Οι εποχές είναι δύσκολες και ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από όποιον του δίνει μία κάποια ελπίδα, όπως ο καθένας ερμηνεύει την έννοια. Άλλοι τη βρίσκουν στον εθνικισμό, άλλοι στο λαϊκισμό, άλλοι στο συντηρητισμό. Αυτό από το οποίο πάσχει έντονα η κεντροαριστερά είναι η νέα πρόταση που θα δώσει ελπίδα στον κόσμο. Η πρόταση αυτή τη στιγμή είναι θα κάνουμε πάλι τα ίδια αλλά θα δείτε ότι μπορούν να γίνουν σωστότερα. Κακό δε θα τους έκανε η διάλυση και η δημιουργία κάτι νέου, αλλά πόσο νέο θα είναι αυτό; Νέα πρόταση δεν έχει εμφανιστεί και δυστυχώς ρεαλιστικά παρθενογένεση στην πολιτική δεν έχει πάρει ποτέ το μάτι μου. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι όλοι οι "γνωστοί" δέχονται να κάνουν στην άκρη ποιος θα πάρει τη θέση τους, και κυρίως: αν υπήρχε γιατί αυτός δεν έχει εμφανιστεί ήδη; Δεν είναι τα ποσοστά και η επιρροή της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ που εμποδίζουν.Συμπερασματικά, η κεντροαριστερά χρειάζεται κάτι που μπορεί να εμπνεύσει. Αυτό μπορεί να είναι:* ένας νέο "ηγέτης" (με την έννοια του Παπαγιαννάκη και όχι του Παπανδρέου)* μία νέα πρόταση.Για την ώρα δε διακρίνεται τίποτα από τα δύο. Και μέχρι να εμφανιστεί, με όποιο όνομα-ομπρέλα και να υφίσταται η κεντροαριστερά, θα κυμαίνεται από λίγο έως εντελώς αδιάφορη για τον πολύ κόσμο.