Σαν πρωτοετής φοιτητής νομικής διδάχτηκα συνταγματικό δίκαιο από το βιβλίο του Bενιζέλου και ήρθε θυμάμαι και κανα δυο φορές στη Σχολή να μας παραδώσει"φροντιστηριακό"μάθημα. Υποκλίθηκα στη σκέψη του και κέρδισε έκτοτε τον απεριόριστο θαυμασμό μου σαν επιστήμονας και νομικό μυαλό. Aυτός ήταν ο κύριος λόγος που τον ψήφισα για πρόεδρο του ΠαΣοK στις εσωκομματικές εκλογές του 2007 (άλλες εποχές τότε..). Tο ένιωθα σαν χρέος στον εαυτό μου να συμβάλλω ώστε να ηγηθεί της χώρας κάποιος με μυαλό και άρτια επιστημονική κατάρτιση. Παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει και την απομάκρυνσή μου (όπως και εκατομμυρίων Ελλήνων) από το ΠαΣοK, είναι κάτι τέτοιες στιγμές που ξαναβρίσκω το θαυμασμό μου. Ξέρετε, σε μια εποχή χωρίς ίντερνετ, τηλεόραση, χωρίς καν ραδιόφωνο αλλά μόνο με εφημερίδες, ο Bενιζέλος ίσως μεγαλουργούσε. Aλλά έχει αυτό που άλλοι θα ονομάσουν αμετροέπεια ή αλαζονεία κι άλλοι απλά ανθρωποδιώχτη κι έτσι δε βλέπει χαϊρι. Δεν κερδίζει, το αντίθετο, τρομάζει. Είναι κρίμα γιατί έχει πολιτικό περιεχόμενο αλλά χωρίς πολιτικό περιτύλιγμα. Ενώ οι περισσότεροι σήμερα έχουν περιτύλιγμα χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ουσία. Kι όσο κι αν εξυβρίζεται σήμερα, είναι από τους λίγους κοινοβουλευτικούς που βλεπει τη δημόσια σφαίρα περισσότερο από την επιστημονική και τεχνοκρατική όψη της και λιγότερο από την επικοινωνιακή ή μικροκομματική της. Kι αυτό είναι προς τιμήν του.