Αυτό που γεννιόμαστε ως εικόνες και ελπίζουμε μια ετέρα μορφή, πέραν του ότι αν αποτελεί ρεζουμέ της αντίληψης της ορθοδοξίας για την ανθρώπινη ύπαρξη είναιι μια πολύ οικονομικά διατυπωμένη διαπίστωση, και πέραν του ότι μάλλον ακόμα ο Πλάτωνας είναι μπολιασμένος μέχτι το μεδούλι μας, μάλλον είναι και το πρόβλημα της κουλτούρας μας. Δεν είμαστε ότι λατρεόυμε, είμαστε εικόνα του. Μόνο που λατρεύεται μόνο ότι είναι απόν, ότι στέκεται αρκετά μακριά για να είσαι ένα με αυτό. Και μια εικόνα όσο και να προσπαθήσει, δεν ζωντανεύει ποτέ, δεν αναγεννάται σε άλλη μορφή, οργανική. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να απεγκλωβίσεις το βλέμμα σου από τον καθρέφτη, και να στραφείς στην ύλη, τον άνθρωπο, τον μόνο που μπορεί να σου βεβαιώσει ότι είσαι αληθινός, σαν αυτόν. Η ελληνιικότητα είναι μια τόσο συμπλεγματική κατάσταση, καθότι αγωνίζεται μάταια γι αυτό που ονειρεύεται ότι είναι, με το σφάλμα να είναι ήδη αυτό που ονειρεύεται. Τίποτα. Μαγνητισμένοι στον καθρέφτη των ειδώλων, συνηθίσαμε να μασκαρευόμαστε τις σκιές τους. Και από το σπήλαιο δεν βγαίνουμε ποτέ.Ευχαριστούμε τον Ευάγγελο, ως προς το ότι αποτελεί εικόνα μας, μπας και τον αποκαθαιρέσουμε και ως είδωλο. Τους κακούς μας εαυτούς, των οποίων αποτελεί αντανάκλαση.Και επίσης, ας τα πει όλα αυτά στον Γεωργιάδη, που είναι πολιτικός, όχι ιερέας (δηλαδή όπως εν ολίγοις και λέει, αναρμόδιος και ακίνδυνος) Τότε θα τον παραδεχτώ.