Η προτροπή ενός πολιτικού ή θρησκευτικού ηγέτη, δεν είναι απλή υπόθεση ηθικής αυτουργίας. Ο λόγος τους είναι βαρύνουσας σημασίας. Σε μερικές κουλτούρες αλλά και σε μερικές ομάδες πληθυσμών (κυρίως συντηρητικών απόψεων) η προτροπή του ηγέτη (πολιτικού ή θρησκευτικού) σχεδόν ισοδυναμεί με διαταγή. Αλλά από εκεί και πέρα το ποσοστό ευθύνης, είναι θέμα κρίσης δικαστηρίου. Από την άλλη η βουλευτική ασυλία δίνεται στους βουλευτές για να μην έχουν εμπόδια κατά την άσκηση του κοινοβουλευτικού τους έργου και για να μην τρέχουν στα δικαστήρια κάθε τρεις και λίγο για τις πολιτικές απόψεις που πιθανόν να ενοχλούν κάποιους. Για όλες τις άλλες περιπτώσεις ο βουλευτής πρέπει να αφήνετε ελεύθερος από ασυλία ώστε να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη. Μια τέτοια περίπτωση είναι κι αυτή του Καμμένου. Σύσσωμη η βουλή θα έπρεπε να τον απαλλάξει από τη βουλευτική ασυλία γιατί η προτροπή σε λιντσάρισμα δεν αποτελεί κοινοβουλευτικό έργο.