#7. Είναι ακριβώς η ίδια αίσθηση που έχω για τον Μουρακάμι. Κόλλησα από το κουρδιστό πουλί, τον αγάπησα στο νορβηγικό δάσος, είδα ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο σπούτνικ αγαπημένη, επιβεβαιώθηκε η υποψία μου στο νότια των συνόρων , στον ελέφαντα και τον σεισμό, αλλά τα διάβαζα μονορούφι, μέχρι που ήρθε και έγραψε το IQ84. Και μάλιστα την ίδια εποχή που κυκλοφορούσε και η τριλογία του γκρι. Στις παραλίες έβλεπες ή Μουρακάμι ή αποχρώσεις του γκρι (δεν ξέρω και ποιος το έγραψε) . Εκεί νομίζω ότι κλείσαμε. Βγήκαν οι μικρές ώρες και δεν τους έριξα δεύτερο βλέφαρο. Αντιθέτως, πήρα τον Αόρατο του Paul Auster ακριβώς από δίπλα για να δώσω ένα μάθημα στον Μουρακάμι...