Έχοντας η ίδια τη χειρότερη δυνατή άποψη για τους πολιτικούς μας, εκνευρίζομαι με όσους ουρλιάζουν απλώς για "αυτούς που μας έφτασαν ως εδώ", λες και η χώρα τελούσε υπό εξωγήινη κατοχή, ή λες και είχαμε κάποια απόλυτη μοναρχία την οποία δε μπορούσαμε να ξεφορτωθούμε. Όλοι οι πολιτικοί μας, από τις τάξεις μας προέρχονταν - όχι, ούτε καν αποκλειστικά από επιλεγμένα "τζάκια", η οικογενειοκρατία ευθύνεται για μέρος μόνο της πολιτικής μας κατάντιας - δείγμα του ευρύτερου πληθυσμού ήταν και, το κυριότερο, όλοι εμείς τους ψηφίζαμε. Η μόνη διαφορά είναι πως υπάρχουν και αρκετοί τίμιοι, σοβαροί άνθρωποι ανάμεσά μας, και είναι η μόνη ίσως ομάδα που πραγματικά υποεκπροσωπείται στο χώρο της πολιτικής (και εν γένει των δυνάμεων εξουσίας), αφού ελάχιστοι πραγματικά καθαροί άνθρωποι τα βγάζουν πέρα σε αυτούς τους χώρους (εμποδίζονται από τους άλλους ή αηδιάζουν από μόνοι τους). Αλλά όχι ότι τα σιχάματα είναι μόνο στη βουλή και όλοι οι απ'έξω είμαστε οι αθώες κορασίδες. Αρχή άνδρα δείνκυσι. Να δούμε πόσοι γκρινιάρηδες δεν θα έκαναν τα ίδια στη θέση των πολιτικών...