Αγαπητή # 4 (6)Δεν νιώθεις ενοχές συνειδητά (και ίσως πολύ καλά κάνεις), όμως για να στέλνεις ερώτηση, για να έχεις έστω και κάποια (μικρή) ανάγκη να ακούσεις "το σώμα μας είναι δικό μας και το κάνουμε ό,τι θέλουμε",πράγμα που φυσικά είναι αλήθεια, για να μην το λες στους δικούς σου, που δεν είναι κακή ιδέα αν πιστεύεις ότι θα αντιδράσουν άσχημα, αλλά μήπως υπάρχει κάποια ντροπή από πίσω; Σημαίνει ότι κάτι παίζει. Άσχετα με το αν εγώ ή όποιος άλλος θεωρεί ότι έκανες καλά, αν εσύ, σε υποσυνείδητο επίπεδο συνεχίζεις να έχεις ενοχές, και δεν το βλέπεις κιόλας...πρόβλημα. Πρόβλημα γιατί οι ενοχές σου σε "τρώνε" χωρίς να το ξέρεις, όχι γιατί έκανες κάτι κακό. Στην θέση σου, θέλω να πιστεύω, θα το αντιμετώπιζα ως εξής το θέμα. Θα έλεγα, ωραία, κάτι με ενοχλεί εδώ αλλά τί είναι; Είναι ότι δεν παραδέχομαι το γεγονός ότι οι άνθρωποι και η κοινωνία περιμένουν από τις γυναίκες κάποιο συγκεκριμένο ρόλο, κι ένα κομμάτι μου συνεχίζει να θέλει την αποδοχή τους; Κι αν όχι την δική τους, θέλω την αποδοχή αρκετών ανθρώπων που συμφωνούν μαζί μου για να μην στέκομαι απέναντι σε όλο αυτό μόνη μου; Είναι ότι πιστεύω πως στέρησα την ευκαιρία της ζωής από ένα πλάσμα; Είναι ότι νιώθω άσχημα για την επιλογή μου και το σώμα μου; Είναι ότι κατά βάθος θέλω να γίνω μητέρα, αλλά ένα κομμάτι μου (δικαίως, γιατί μπορεί οι περιστάσεις να μην είναι σωστές, να θέλω άλλα πράγματα από την ζωή μου, κλπ) δεν το δέχεται; Όλα τα παραπάνω; Τίποτα; Γιατί φοβάμαι μην σοκάρω τον κόσμο που δεν ξέρω; Ανάλογα με την απάντηση που θα δώσεις, θα καταλάβεις τι σε φθείρει και πόσο ανόητο είναι αυτό γιατί ας το παραδεχτούμε, α) ότι έγινε, έγινε β) Το σώμα σου και οι αποφάσεις σου είναι πράγματι δικές σου και δεν χρειάζεται να δώσεις λόγο και να πάρεις αποδοχή από κανέναν, για κάτι τόσο σοβαρό που θα σου αλλάξει την ζωή-πόσο μάλλον από την "κοινωνία" γ) Στερούμε την πιθανή ζωή από πλάσματα κάθε φορά που τρώμαε κρέας, κάθε φορά που βάζουμε προφυλακτικό, κάθε στιγμή που απολαμβάνουμε την ζωή μας στον "ανεπτυγμένο" κόσμο, και παιδάκια στις τρίτες χώρες πεθαίνουν από την δίψα, γιατί εμείς γουστάρουμε να αφήνουμε ανοιχτή την βρύση. Δεν νιώθουμε ενοχές για όλα αυτά, έτσι δεν είναι; Εκτός αν είμαστε βίγκαν ή ο Πάπας. Τεσπα, κατάλαβες. Ζούμε, αλληλεπιδρούμε, ωφελούμε, βλάπτουμε, τί να γίνει τώρα. Ελπίζω να έβγαλα νόημα και να βοήθησα.